تبیین مدل ساختاری پایداری اجتماعی - هویت مکانی و رضایت از زندگی در منازل سازمانی (مطالعه موردی: مجتمع مسکونی سازمانی ارتش در چابهار و کنارک)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 عضو هیئت‌علمی تمام‌وقت، گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران

2 کارشناس ارشد، گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران

چکیده

در منازل مسکونی سازمانی موجود در کشور، به دلیل عدم توجه به نیازهای اقوام و گروه‌های گوناگون و مساعد نبودن شرایط ایجاد تعامل میان ساکنین، دچار یک خلاء بزرگ در ایجاد تعلق مکانی و پایداری اجتماعی شده‌اند. در راستای بهبود این شرایط مستلزم بهره گیری از چارچوب نظری و تدوین شاخص‌ها و مؤلفه‌های شهرسازانه برای ارتقاء هویت مکانی و پایداری اجتماعی می‌باشیم. به این منظور ابتدا بر اساس مطالعات مبانی نظری، به ساختار یک مدل تجربی نائل شده و سپس با بهره گیری از نقطه نظرات صاحبان اندیشه در رشته‌های طراحی شهری و معماری و همچنین 150 خانوار پرسنل نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران که در منازل سازمانی واقع در سواحل دریای عمان حضور دارند، به دنبال اثبات مدل بر امده که به این منظور از روش تحلیل عاملی، شاخص‌های ارزیابی شده در ساختار مدل را بررسی کرده و از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS برای تحلیل مسیر بهره گرفته و مدلی براساس روابط میان این عوامل و ضرایب هم بستگی آنها تدوین و پایش شد. بر این اساس شاخص‌ها در 2 گروه اصلی هویت مکانی و پایداری اجتماعی قرار گرفتند که بر اساس کیفیت و رضایت از زندگی در دست یابی به یک طراحی شهری مطلوب هم بستگی آنها مورد تائید قرار گرفت. به نظرمی‌رسد افزایش کیفیت فضاهای شهری و طرّاحی مناسب منظر شهری بتواند زمینۀ حضور ساکنان را در سطح شهر فراهم سازد. درنتیجه سرزندگی و نشاط ناشی از حضور شهروندان در رشد اجتماعی و فرهنگی جامعه و احساس هویت شهروندی و مکانی مؤثر خواهد بود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات