گسترش سریع فضاهای پیراشهری در دهه‌های اخیر با چالش‌هایی همچون افزایش تولید پسماند، فشار بر منابع طبیعی و ضعف در نظام‌های مدیریت محیط‌زیستی همراه بوده است. در این میان، اقتصاد چرخشی به‌عنوان الگویی نوین برای جایگزینی مدل خطی تولید و مصرف، با هدف کاهش اتلاف منابع، افزایش بهره‌وری و ایجاد ارزش پایدار مطرح شده است. هم‌زمان، کارآفرینی اجتماعی می‌تواند با بهره‌گیری از نوآوری‌های اجتماعی و مشارکت جامعه محلی، نقش مهمی در تحقق توسعه پایدار در این فضاها ایفا کند. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر اقتصاد چرخشی بر عملکرد غیرمالی کسب‌وکارها در فضاهای پیراشهری با تأکید بر نقش میانجی کارآفرینی اجتماعی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی–تحلیلی با رویکرد کمی است. داده‌های پژوهش از طریق پرسشنامه و از جامعه آماری شامل دهیاران و متخصصان حوزه‌های برنامه‌ریزی شهری، محیط‌زیست، مدیریت پسماند و کارآفرینی اجتماعی گردآوری شد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر تعیین گردید. به‌منظور آزمون فرضیه‌ها و تحلیل روابط میان متغیرها از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و نرم‌افزار SmartPLS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که اقتصاد چرخشی تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد کسب‌وکارهای پیراشهری دارد. همچنین کارآفرینی اجتماعی اثر مستقیم و معناداری بر عملکرد کسب‌وکار داشته و در رابطه بین اقتصاد چرخشی و عملکرد کسب‌وکار نقش میانجی ایفا می‌کند؛ به‌گونه‌ای که نوع میانجی‌گری به‌صورت میانجی‌گری جزئی مکمل شناسایی شد. علاوه بر این، مدل پژوهش توانست بخش قابل توجهی از واریانس متغیرهای کارآفرینی اجتماعی و عملکرد کسب‌وکار را تبیین کند