این تحقیق با هدف کلی بررسی اثرات راهبردهای سازگاری بر امنیت غذایی در فضای پیراشهری انجام شد. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعداد 350 نفر با روش نمونه‏گیری طبقه‏ای با انتساب متناسب برای مطالعه انتخاب شد. ابزار اصلی تحقیق پرسشنامه‏ای بود که روایی آن توسط پانل متخصصان و پایایی آن توسط ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید شد. تجزیه و تحلیل داده‏ها در دو بخش آمار توصیفی و استنباطی توسط نرم‏افزارهای SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که دو راهبرد «استفاده از اطلاعات هواشناسی» و «استفاده از دانش بومی» بیش از همه راهبردها در زمان خشکسالی توسط کشاورزان استفاده می‏شود. علاوه بر این، نتایج گروه‏بندی راهبردهای سازگاری نشان داد که کشاورزان مورد مطالعه استفاده زیادی از راهبردهای سازگاری مقابله با خشکسالی استفاده‏ای به عمل نمی‏آورند زیرا 4/71 درصد از آنان استفاده کم و متوسطی از راهبردها دارند. همچنین نتایج نشان داد که خانوارهای روستایی دارای وضعیت امنیت غذایی مناسب نیستند زیرا بیش از 60 درصد از آنان دارای ناامنی غذایی هستند. علاوه بر این، نتایج رگرسیون ترتیبی نشان داد که طبقات سازگاری یعنی مدیریت مزرعه و محصول، مدیریت مالی، مدیریت دامداری، فعالیت‏های اجتماعی، مدیریت آب و آبیاری و مدیریت زیرساخت‏های فیزیکی بر امنیت غذایی تاثیر مثبت و معنی‏داری دارد.