امروزه معماری بیوفیلیک با تأکید بر پیوند انسان و طبیعت، نقش مهمی در ارتقای کیفیت محیط‌های اقامتی ایفا می‌کند. اقامتگاه‌های بوم‌گردی در فضاهای پیراشهری با ظرفیت‌های طبیعی و فرهنگی خود، بستر مناسبی برای به‌کارگیری این رویکرد فراهم می‌سازند. هدف این پژوهش، شناسایی و تحلیل شاخص‌های معماری بیوفیلیک در اقامتگاه‌های بوم‌گردی مناطق پیراشهری گرمسار است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر داده های پیمایشی است.ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه بوده است که روایی و پایایی آن تایید شد. جامعه آماری را گردشگران در دسترس تشکیل داده که حجم نمونه به تعداد ۱۵۰ گردشگر تعیین و تحلیل ها با آزمون آماری مناسب انجام شد. نتایج آزمون دوجمله ای نشان داد با مقدار معناداری ۰۲۷/۰، میانگین کلی شاخص‌های معماری بیوفیلیک برابر ۹۱۱/۲ بوده و این بدین معناست که وضعیت معماری بیوفیلیک در اقامتگاه‌های بومگردی در شرایط نسبتاً متوسطی قرار دارد. همچنین تحلیل عاملی نشان داد که عوامل مدیریتی و سیاستگذاری(۹۷/۴۸)، عوامل فرهنگی و اجتماعی(۸۱/۲۹) و عوامل طراحی و محیطی(۵۳/۱۰) در ارتقای وضعیت معماری بیوفیلیک در اقامتگاه های بومگردی موثر هستند. این عوامل ۵/۷۳ درصد تاثیرگذار بوده که عوامل فرهنگی و اجتماعی با مقدار بتای ۷۳۴/۰ ، بیشترین تاثیر را در ارتقای معماری بیوفیلیک در اقامتگاه های گردشگری ایفا می نمایند. نتیجه آنکه معماری بیوفیلیک در اقامتگاه های گردشگری منطقه وضعیت متوسطی دارد و بهبود شرایط می تواند به توسعه گردشگری و جذب گردشگر بیشتر منجر شود.